Wśród ciszy majowej, wśród szeptu drzew, Przychodzę do Ciebie, gdzie święty jest śpiew. Tyś Matką nadziei, Tyś światłem mych dróg,
Z różańcem w dłoni, przychodzę znów. Maryjo, Maryjo – w ciszy Cię słyszę, Z serca wypływa modlitwy strumień.
Maryjo, Maryjo – kwieciem Cię sławię, Wśród nocy i ranka, w pokorze staję. Płyną wonności, jak modlitwy treść,
Do Ciebie, o Matko, wciąż pragnę iść. W Twych oczach spoczywa czułości blask, Ty znasz moje lęki, mój każdy wrast.
Maryjo, Maryjo – w ciszy Cię słyszę, Z serca wypływa modlitwy strumień. Maryjo, Maryjo – kwieciem Cię sławię,
Wśród nocy i ranka, w pokorze staję. Gdy cisza milczy, a serce drży, W Twoich ramionach odnajdę sny.
Ty jesteś drogą do Bożych bram, W Twoim spojrzeniu nie jestem sam. Maryjo, Maryjo – w ciszy Cię słyszę,
Z serca wypływa modlitwy strumień. Maryjo, Maryjo – kwieciem Cię sławię, Wśród nocy i ranka, w pokorze staję.
Gdy życie mnie boli, gdy gasną dni, Do Ciebie, Maryjo, uciekam i W Twych oczach odnajduję cień łez,
Co rodzi nadzieję wśród moich klęsk. Zawierzam Ci wszystko – radość i płacz, Ty znasz moje serce, Ty liczysz mój czas.
Zawierzam Ci wszystko, co w duszy tkwi, Maryjo, prowadź – na zawsze, na dziś. Gdy cisza mi mówi, że jestem sam,
Ty przy mnie stajesz – nie pytasz: „skąd?” W płaszczu miłości osłaniasz mnie, W Twej czułej obecności pokój śpi jak dzieć.
Zawierzam Ci wszystko – radość i płacz, Ty znasz moje serce, Ty liczysz mój czas. Zawierzam Ci wszystko, co w duszy tkwi,
Maryjo, prowadź – na zawsze, na dziś. Każdy mój upadek, każdy dzień Niech będzie pieśnią, którą zaniosę w cień
Twoich dłoni – Matko, w nich mieszka Bóg, Z Tobą iść będę, aż minie próg. Zawierzam Ci wszystko – radość i płacz,
Ty znasz moje serce, Ty liczysz mój czas. Zawierzam Ci wszystko, co w duszy tkwi, Maryjo, prowadź – na zawsze, na dziś.
Kiedy dzień się chowa w cień, A w sercu ściele się cień, Tyś jak promień w ciemną noc,
Maryjo, prowadź wciąż. Bądź nam światłem, bądź nam dniem, Gdy się gubimy – prowadź, weź.
Bądź nam ciszą pośród burz, Maryjo, światłem służ. Kiedy brak nam słów i sił,
A krzyż codzienny znów zbyt zły, W Twoim spojrzeniu tkwi nasz dom – Przy Tobie każdy jest jak ptak wolny.
Bądź nam światłem, bądź nam dniem, Gdy się gubimy – prowadź, weź. Bądź nam ciszą pośród burz,
Maryjo, światłem służ. Ty znasz drogi w gęsty mrok, Ty znasz Boga cichy krok,
Gdzie Twój głos – tam rodzi się świt, Prowadź nas, Pani, gdzie jasność lśni. Bądź nam światłem, bądź nam dniem,
Gdy się gubimy – prowadź, weź. Bądź nam ciszą pośród burz, Maryjo, światłem służ.
W zapachu bzów i śpiewie łąk Twój obraz, Matko, lśni jak dzwon. Wśród majów świętych, wśród pól i gwiazd,
Ty niesiesz w dłoniach Boży czas. Majowa Królowo serc, Z miłością stajesz pośród nas.
Twe imię brzmi jak cichy wiersz – Maryjo, w Tobie każdy z nas. Gdy rosa zstępuje z nieba mgły,
Twe dłonie niosą pokój i sny. Ty słyszysz wszystko, co w duszy gra, Królowo serc – nasza łaska.
Majowa Królowo serc, Z miłością stajesz pośród nas. Twe imię brzmi jak cichy wiersz –
Maryjo, w Tobie każdy z nas. Niech każdy dzień Ci śpiewa pieśń, Niech każde serce z Tobą jest.
Bo w Twojej czułości mieszka Bóg – Tyś tronem Jego miłosnych dróg. Majowa Królowo serc,
Z miłością stajesz pośród nas. Twe imię brzmi jak cichy wiersz – Maryjo, w Tobie każdy z nas.
Gdy droga ciemna, a serce drży, Gdy nikt nie słyszy mej cichej łzy, Do Ciebie, Matko, kieruję głos –
Nie zostawiaj mnie, choćby był mrok. Matko, nie opuszczaj – zostań tu, W cieniu codziennych, milczących słów.
Matko, nie opuszczaj – bądź jak cień, Co przy mnie stoi, gdy gaśnie dzień. Gdy krzyż za ciężki, gdy brak już sił,
Tyś moją nadzieją wśród ziemskich chwil. Zamykam oczy, czuję Twój ślad, Twoje „tak” rozprasza każdy strach.
Matko, nie opuszczaj – zostań tu, W cieniu codziennych, milczących słów. Matko, nie opuszczaj – bądź jak cień,
Co przy mnie stoi, gdy gaśnie dzień. Tyś była przy Nim, gdy konał Syn, I przy mnie bądź, gdy słabnę w nim.
Z Tobą przetrwam każdą noc, Bo Twoja miłość niesie moc. Matko, nie opuszczaj – zostań tu,
W cieniu codziennych, milczących słów. Matko, nie opuszczaj – bądź jak cień, Co przy mnie stoi, gdy gaśnie dzień.
Zmęczony światem, wracam znów, Wśród ciszy szukam Twoich słów. W spojrzeniu Twoim — nieba brzeg,
Gdzie każda rana staje się snem. W Twoim cieniu odpocznę, Gdzie nie dosięga mnie lęk.
Matko, Ty jesteś moim tchnieniem, Przy Tobie znika dzień. Gdy słońce pali, a ziemia drży,
Ty rozpościerasz skrzydła mi. Jak drzewo życia wśród suchych traw, W Tobie odpoczynek ma każdy z nas.
W Twoim cieniu odpocznę, Gdzie nie dosięga mnie lęk. Matko, Ty jesteś moim tchnieniem,
Przy Tobie znika dzień. Nie proszę więcej – chcę tylko być, W bliskości Twojej z sercem swym.
Zamknąć oczy, w ramionach trwać, I szeptać: „Matko, niech będzie tak…” W Twoim cieniu odpocznę,
Gdzie nie dosięga mnie lęk. Matko, Ty jesteś moim tchnieniem, Przy Tobie znika dzień.
Niosę Ci, Matko, z porannej mgły Wianek westchnień i czułych chwil. Każdy paciorek jak płatek róż,
Niechaj ozdobi Twój święty próg. Kwiaty modlitwy składam Ci dziś, Maryjo, Matko, weź wszystko z mych dni.
W cieniu majowym niech rośnie pieś, Która do nieba z serca się wzbije. Wśród traw i śpiewów, co daje maj,
Zbieram modlitwy jak polny raj. Niech w Twych rękach rozkwitną w pełni, Niech będą wońmi czystej ziemi.
Kwiaty modlitwy składam Ci dziś, Maryjo, Matko, weź wszystko z mych dni. W cieniu majowym niech rośnie pieś,
Która do nieba z serca się wzbije. Ty słyszysz szept, gdy inni śpią, Ty widzisz łzy, co nocą płyną.
Zanieś je Panu – jak pachnący dar, Z różańca utkany, z nadziei i łask. Kwiaty modlitwy składam Ci dziś,
Maryjo, Matko, weź wszystko z mych dni. W cieniu majowym niech rośnie pieś, Która do nieba z serca się wzbije.
Jesteś jak poranek – cichy i jasny, Gdy mrok odchodzi, a dzień się zaczyna. W Twoim spojrzeniu odbija się niebo,
Maryjo, Matko – Ty jesteś drogą. Jesteś jak poranek w mojej duszy, Gdy wraca pokój i serce się wzruszy.
Jesteś jak świt, co koi ból, Maryjo, prowadź mnie znów. Gdy wszystko we mnie jak noc bez gwiazd,
Ty jednym słowem rozświetlasz czas. Twoje milczenie niesie mi sens, Jak rosa – cicho, jak nieba wiersz.
Jesteś jak poranek w mojej duszy, Gdy wraca pokój i serce się wzruszy. Jesteś jak świt, co koi ból,
Maryjo, prowadź mnie znów. W Tobie się rodzi każdy mój dzień, Z Tobą przechodzę przez życia cień.
Tyś pierwsza jutrznia, Tyś cichy śpiew – W Tobie odpoczywa mój chleb. Jesteś jak poranek w mojej duszy,
Gdy wraca pokój i serce się wzruszy. Jesteś jak świt, co koi ból, Maryjo, prowadź mnie znów.
Uczyń mnie cichym, jak Ty, Maryjo, Gdzie każde słowo w sercu dojrzewa. Niech moje życie nie krzyczy próżno,
Lecz niech jak Twoje – Bogu się śpiewa. Uczyń mnie cichym wśród zgiełku dnia, Bym słyszał Boga, gdy świat Go nie zna.
W sercu mi wpisz Twój święty ślad, Maryjo, prowadź mnie w ciszy łask. Uczyń mnie prostym, jak wiejski chleb,
Co syci głodnych, nie żąda słów. Niech moje ręce służą w pokorze, Jak Twoje, Matko – w cieniu Krzyża znów.
Uczyń mnie cichym wśród zgiełku dnia, Bym słyszał Boga, gdy świat Go nie zna. W sercu mi wpisz Twój święty ślad,
Maryjo, prowadź mnie w ciszy łask. Gdy mówić chcę – naucz milczenia, Gdy działać chcę – daj ducha skupienia.
Tyś Panią ciszy i Słowa Tchnieniem, W Tobie dojrzewa każde pragnienie. Uczyń mnie cichym wśród zgiełku dnia,
Bym słyszał Boga, gdy świat Go nie zna. W sercu mi wpisz Twój święty ślad, Maryjo, prowadź mnie w ciszy łask.
Pod Twoją obronę uciekam się, Gdy świat wokoło traci swój sens. Ty jesteś Matką, co nie opuszcza,
Gdy serce boli, gdy dusza płacze. Pod Twoją obronę, Maryjo Święta, Zanoszę troski, każdy lęk pamiętam.
W Twych dłoniach składam zmęczony dzień – Ty jesteś czułość, Ty jesteś cień. Pod Twoją obronę chronię swój dom,
Gdzie miłość słaba, gdzie traci ton. Tyś Tarcza wierna wśród życia burz, Nadzieją jesteś wśród ciemnych dróg.
Pod Twoją obronę, Maryjo Święta, Zanoszę troski, każdy lęk pamiętam. W Twych dłoniach składam zmęczony dzień –
Ty jesteś czułość, Ty jesteś cień. Niech Twoje ręce tulą mnie w noc, Niech Twoje oczy dadzą mi moc.
Tyś Matką Pana, Tyś moim schronem, Niech moje życie będzie Twym domem. Pod Twoją obronę, Maryjo Święta,
Zanoszę troski, każdy lęk pamiętam. W Twych dłoniach składam zmęczony dzień – Ty jesteś czułość, Ty jesteś cień.
Gdy patrzę w Twe oczy – widzę nieba blask, Nie trzeba mi więcej, by znaleźć ślad. W ich głębi spoczywa cisza i dar,
Którego nie znajdę nigdzie na świat. Niebo w oczach Matki – jaśniejsze niż świt, Tam serce odpoczywa, tam kończy się krzyk.
Niebo w oczach Matki – tak blisko, jak tlen, Prowadź mnie, Maryjo, przez każdy dzień. Ty nic nie mówisz, a mówisz tak wiele,
W spojrzeniu Twym czułość, jak chleb na stole. W nim dom odnajduję i Boży głos, Co szeptem przemienia każdy mój los.
Niebo w oczach Matki – jaśniejsze niż świt, Tam serce odpoczywa, tam kończy się krzyk. Niebo w oczach Matki – tak blisko, jak tlen,
Prowadź mnie, Maryjo, przez każdy dzień. Gdy zamknę oczy, chcę tylko śnić, O tych oczach, w których mieszka Bóg i my.
One prowadzą, one wciąż są Latarnią w nocy, światłem na dłoń. Niebo w oczach Matki – jaśniejsze niż świt,
Tam serce odpoczywa, tam kończy się krzyk. Niebo w oczach Matki – tak blisko, jak tlen, Prowadź mnie, Maryjo, przez każdy dzień.
Z różańcem przy sercu wchodzę w Twój cień, Gdzie każdy paciorek to święty dzień. Wśród tajemnic życia – radość i trud,
Tyś Matką, co milczy, lecz niesie Bóg. Z różańcem przy sercu chcę iść przez świat, Z Tobą, Maryjo – przez ciemność i blask.
Z różańcem przy sercu jak dziecko trwam, Bo tam jest pokój i łaski znak. Każde „Zdrowaś Mario” jak rosa spada,
Na wyschnięte pola mojego rana. W ciszy koralików płynie mój śpiew, I czuję, że jesteś tu – obok mnie.
Z różańcem przy sercu chcę iść przez świat, Z Tobą, Maryjo – przez ciemność i blask. Z różańcem przy sercu jak dziecko trwam,
Bo tam jest pokój i łaski znak. Nie zawsze rozumiem, nie zawsze wiem, Lecz modlę się dalej – bo Ty jesteś w tym.
Jak Matka co słucha, co tuli i zna, Każdą myśl dziecka, co w sercu ma. Z różańcem przy sercu chcę iść przez świat,
Z Tobą, Maryjo – przez ciemność i blask. Z różańcem przy sercu jak dziecko trwam, Bo tam jest pokój i łaski znak.
Przyjdź, Maryjo, do nas – do naszych dróg, Gdzie często brakuje miłości słów. Do naszych domów, gdzie cicho tli się
Płomień nadziei w codziennym dniu. Przyjdź, Maryjo, do nas – jak majowy wiatr, Co niesie pokój i zmywa strach.
Przyjdź, Maryjo, do nas – jak ciepły świt, Niech Twoje serce rozjaśni mrok i mit. Przyjdź do zmęczonych, co niosą krzyż,
Do tych, co nie wierzą, że świat ma sens. Niech Twoja obecność jak śpiew wśród zórz Obudzi w sercach Boży puls.
Przyjdź, Maryjo, do nas – jak majowy wiatr, Co niesie pokój i zmywa strach. Przyjdź, Maryjo, do nas – jak ciepły świt,
Niech Twoje serce rozjaśni mrok i mit. Nie szukamy cudów – wystarczy Twój cień, Wystarczy spojrzenie, co niesie dzień.
Bo tam, gdzie jesteś, tam wraca duch, A w Twojej ciszy rodzi się Bóg. Przyjdź, Maryjo, do nas – jak majowy wiatr,
Co niesie pokój i zmywa strach. Przyjdź, Maryjo, do nas – jak ciepły świt, Niech Twoje serce rozjaśni mrok i mit.
Serce przy Sercu – bez słów, bez łez, Gdzie tylko cisza i Boży gest. Tulę się, Matko, w Twój święty cień,
By w Tobie znaleźć spokojny dzień. Serce przy Sercu – tak chcę trwać, W Twojej obecności czas inaczej gra.
Serce przy Sercu – bez win i ran, Maryjo, prowadź, gdy brak mi dnia. Tyś Matką Słowa, więc słuchasz mnie,
Gdy nawet modlitwa zawisa w tle. Nie trzeba mówić – Ty znasz mój głos, Z serca do Serca płynie mój los.
Serce przy Sercu – tak chcę trwać, W Twojej obecności czas inaczej gra. Serce przy Sercu – bez win i ran,
Maryjo, prowadź, gdy brak mi dnia. Gdy ucichnie wszystko, co świat mi dał, Zostanie tylko Twój cichy szał.
Miłości Matki – bez końca, bez słów, Co serce przemienia w świątynię snów. Serce przy Sercu – tak chcę trwać,
W Twojej obecności czas inaczej gra. Serce przy Sercu – bez win i ran, Maryjo, prowadź, gdy brak mi dnia.
Między niebem a ziemią stoisz, Maryjo, Jak most nad przepaścią, co nie zna tchu. W Twym spojrzeniu pokój, w dłoniach światło,
Tyś Matką obecnych w ciszy i bólu. Między niebem a ziemią – tam czekasz Ty, Z modlitwą na ustach, z wiatrem wśród dni.
Między niebem a ziemią – jak cichy znak, Że Bóg jest bliżej, niż myśli czas. Między naszym „dzisiaj”, a wiecznym „już”,
Ty niesiesz Boga przez lęk i kurz. Nie pytasz wiele, nie mówisz nic, A jednak prowadzisz przez każdy krzyż.
Między niebem a ziemią – tam czekasz Ty, Z modlitwą na ustach, z wiatrem wśród dni. Między niebem a ziemią – jak cichy znak,
Że Bóg jest bliżej, niż myśli czas. Tyś Przewodniczką w cieniu i w blasku, Tyś Łączniczką łez z uśmiechem łask.
Tyś Matką, która nigdy nie śpi, Bo Twoje serce bije wśród dróg i dni. Między niebem a ziemią – tam czekasz Ty,
Z modlitwą na ustach, z wiatrem wśród dni. Między niebem a ziemią – jak cichy znak, Że Bóg jest bliżej, niż myśli czas.
W Nazarecie cisza drżała jak liść, Gdy Twoje „fiat” zajaśniało wśród dni. Niebo zadrżało, ziemia zamilkła,
A Słowo stało się ciałem w Twych myślach. Twoje „Fiat” brzmi wciąż w naszych sercach, Gdy mówimy Bogu „tak” przez cierpienia.
Twoje „Fiat” wciąż trwa, jak pierwszy świt, Maryjo, ucz nas zgody na krzyż. Wśród naszych wyborów i ludzkich dróg,
Gdzie trudno powiedzieć „niech spełni się Bóg” – Ty uczysz pokory, co niesie cud, Że Bóg działa cicho, gdy milknie tłum.
Twoje „Fiat” brzmi wciąż w naszych sercach, Gdy mówimy Bogu „tak” przez cierpienia. Twoje „Fiat” wciąż trwa, jak pierwszy świt,
Maryjo, ucz nas zgody na krzyż. Nie trzeba krzyku, nie trzeba słów, Wystarczy zgoda – jak Twoja tu.
Bo w Twoim „tak” zamieszkał Pan, I każda zgoda to Jego plan. Twoje „Fiat” brzmi wciąż w naszych sercach,
Gdy mówimy Bogu „tak” przez cierpienia. Twoje „Fiat” wciąż trwa, jak pierwszy świt, Maryjo, ucz nas zgody na krzyż.
W mroku poranka, gdy milknie dźwięk, Ty jesteś blaskiem, co niesie dzień. Twoje oblicze jak zorza śni,
Rozprasza cienie, co drżą wśród dni. Matko Światła, prowadź nas, Tam, gdzie nie kończy się nigdy czas.
W Twoim spojrzeniu jaśnieje noc – Maryjo, przyjmij nas pod swój płaszcz. Światło nie gaśnie, gdy jesteś blisko,
W Tobie nadzieja i niebo nisko. Ty niesiesz Chrystusa – Słońce bez skazy, Ty jesteś lampą Bożej odrazy.
Matko Światła, prowadź nas, Tam, gdzie nie kończy się nigdy czas. W Twoim spojrzeniu jaśnieje noc –
Maryjo, przyjmij nas pod swój płaszcz. Niech Twe światło w nas zamieszka, W dłoniach Twoich niech spocznie dusza.
Bo w Twojej obecności ciemność drży, A Bóg objawia się w Twojej łzy. Matko Światła, prowadź nas,
Tam, gdzie nie kończy się nigdy czas. W Twoim spojrzeniu jaśnieje noc – Maryjo, przyjmij nas pod swój płaszcz.
Maryjo, cicha przystani dusz, Gdy świat porywa jak dziki nurt, Ty jesteś brzegiem, gdzie można spaść,
Bez lęku, w ciszy – bez żadnych strat. Maryjo, cicha przystani serc, Gdzie każda rana milknie jak wiersz.
Przy Tobie znika strach i cień, Ty jesteś domem – na każdy dzień. Wśród burz i hałasu, zgiełku i łez,
Twoje milczenie daje mi sens. Nie pytasz, nie sądzisz – po prostu trwasz, I w sercu gasisz każdy zgasł blask.
Maryjo, cicha przystani serc, Gdzie każda rana milknie jak wiersz. Przy Tobie znika strach i cień,
Ty jesteś domem – na każdy dzień. Gdy nie wiem, gdzie iść, gdy gubię ślad, Ty jesteś jak latarnia wśród ciemnych lat.
Zatrzymasz łzy i rozjaśnisz myśl, Bym mógł odpocząć – i znów się zbliżyć. Maryjo, cicha przystani serc,
Gdzie każda rana milknie jak wiersz. Przy Tobie znika strach i cień, Ty jesteś domem – na każdy dzień.
W świecie podziałów, wśród tylu ran, Ty przychodzisz, Matko, gdzie płonie strach. Z Twych rąk wypływa milczenia dar,
Co koi serca i scala świat. Ave, Matko Pokoju – prowadź nas, Gdzie zło zamiera, gdzie rodzi się czas.
Ave, Matko Pokoju – śpiewa lud, Maryjo, niech w Tobie kończy się trud. Nie mówisz wiele, a dzieją się cuda,
Bo Twoje spojrzenie w nocy nie studzi. W nim jest przebaczenie, w nim nowy rytm, Ty niesiesz pokój – jak święty świt.
Ave, Matko Pokoju – prowadź nas, Gdzie zło zamiera, gdzie rodzi się czas. Ave, Matko Pokoju – śpiewa lud,
Maryjo, niech w Tobie kończy się trud. Gdy świat się burzy, w Tobie jest brzeg, Co nie poddaje się fali i łez.
Ty trwasz z modlitwą, z różańcem w dłoni, A pokój wyrasta w cichym uchronie. Ave, Matko Pokoju – prowadź nas,
Gdzie zło zamiera, gdzie rodzi się czas. Ave, Matko Pokoju – śpiewa lud, Maryjo, niech w Tobie kończy się trud.
W Tobie wszystko się zaczyna – Każda modlitwa, każdy świt. Ty jesteś drogą do Syna,
Tyś pierwszy znak wśród ziemskich chwil. W Tobie wszystko się zaczyna, Gdy serce szuka, gdy traci rytm.
Maryjo, jesteś jak źródło życia, Co płynie cicho przez życia rym. W Tobie każdy ból dojrzewa
W miłość, co nie zna ludzkich granic. Z Tobą łatwiej nieść brzemię dnia, Bo Ty prowadzisz w stronę prawdy.
W Tobie wszystko się zaczyna, Gdy serce szuka, gdy traci rytm. Maryjo, jesteś jak źródło życia,
Co płynie cicho przez życia rym. Gdy świat się kończy – Ty się zaczynasz, Gdy słowa milkną – Ty trwasz w modlitwach.
Twoje „tak” jak klucz do drzwi, Przez które wchodzi Boży świt. W Tobie wszystko się zaczyna,
Gdy serce szuka, gdy traci rytm. Maryjo, jesteś jak źródło życia, Co płynie cicho przez życia rym.
Nazywam się Piotr Tomaszewski. Wiara chrześcijańska jest dla mnie życiowym kompasem i najgłębszą pasją. Wiele lat poświęciłem na poznawanie Boga, a każdą wolną chwilę staram się spędzać na zgłębianiu Pisma Świętego i bogactwa Słowa Bożego. Bardzo cenię sobie rozmowy na tematy związane z wiarą i cieszę się, że na tym blogu mogę dzielić się z Wami moimi przemyśleniami oraz ciekawostkami ze świata chrześcijaństwa. Mam nadzieję, że znajdziecie tu inspirację!
